شب ها
فکر اینکه کسی در آن سوی کره ی زمین
نفس می کشد ،
راه می رود ،
می خندد ،
و مرا فراموش می کند ...
خاطرم را می رنجاند

صبح ها
تخیل این که بالاخره روزی
کسی از آن سوی کره زمین
می آید
که راه می رویم ،
دوباره لبخند می زنیم ،
و گذشته را فراموش می کنیم ...
دلم را می لرزاند

امروز صبح
صدای منحوس کلاغ ها ،
صدای دزدگیر نمی دانم کدام چیزها ،
خلا درون ذهنم ،
و عضوی که شاید روزی منبع احساساتم بود ،
همه را کامل می کند

دلتنگی و انتظار خلا نداشت .